Bekijk bovenstaand filmpje. Stop bij 00:20 seconden. Dat zou mijn ideale wereld zijn.

In het land wonen waarbij men niet een, niet twee maar drie zoenen op de wang geeft als sociale begroeting, is voor mij een hel. Ik houd niet van fysiek contact, tenzij het een liefdespartner betreft. Buiten een relatie? Non. Nee. Nein. No. Please don’t touch.

Ik word erg ongemakkelijk van fysiek contact. Ook al zijn we al jarenlang bevriend of ben je een van mijn beste vrienden. Neen. Die drie kussen kan ik best nog wel aan bij goede vrienden en familie, maar toch, als het aan mij lag, gaf ik iedereen gewoon een hand. Op kringverjaardagen, familiefeestjes, in de kroeg… altijd. Of misschien nog wel beter; een high-five. Dat staat ook wat gezelliger voor informele situaties.

Een tandje erger nog: De Knuffel. als mensen op mij afstappen en ik zie ze een knuffel incalculeren, dan denk ik altijd:

Ik sla me er immer dapper doorheen, maar met moeite. Ik heb zelfs tijdens mijn studententijd twee vriendinnen gehad die mij bij hoge uitzondering mochten knuffelen.

Ik heb geen vervelende fysieke ervaring gehad, ben niet getraumatiseerd en als ik een relatie heb wil ik heus wel knuffelen. Maar  mijn god wat kan ik ongemakkelijk worden van een verkeerd getimede verjaardagszoen met een collega, een knuffel die net iets te lang duurt of een hand geven waarbij de ander wil kussen waardoor je in iemands kruis grijpt.

Ik denk dat ik die high-five er niet bij iedereen inkrijg. Zullen we gewoon een gulden middenweg afspreken? 1 kus op de wang. Dat scheelt tijd, kusliefhebbers hebben hun kus en de fysiek ongemakkelijken onder ons hebben er slechts 1 in plaats van 3 te doorstaan. Ik ga het eens introduceren in mijn vriendenkring.

Dikke zoen,

Sabine

Ik ben ingeruild voor een fiets. En haar naam is Chrissie. 

Ik heb gedaan wat je nooit moet doen. Ik heb de facebook pagina van mijn ex bekeken. Vriendin S. is namelijk nog immer digitaal bevriend met de voormalig liefde van mijn leven. Terwijl we vanmiddag van het voorjaarszonnetje genoten en zij tussendoor haar facebook even checkte, vroeg ze of ik even op zijn wall wilde kijken.

De Liefde
Hmm. Bijna een jaar geleden besloot de voormalig liefde van mijn leven om via een Google+ hangout een einde aan onze relatie te maken om een niet nader te noemen reden. Een jaar waarin ik heel erg verdrietig ben geweest, maar ook de meest fantastische dingen heb ondernomen met vrienden en familie en de beste zakelijke beslissingen heb genomen. Eigenlijk best een topjaar. Desalniettemin heeft hij een onherstelbaar groot gat in mijn hart geslagen wat betreft De Liefde.

Ok, klaar met het emotionele gezwets, terug naar de wall. Het blijkt dat de liefde van mijn leven een beetje is doorgeslagen op het gebied van sport. Van een recreatief ommetje om naar Ironman wedstrijden is best wel extreem zeg maar. Dus ik zie een wall vol posts met tijden, koolhydraat ontbijtjes en fietsen. Terwijl ik, toch een beetje met een brok in mijn keel, de posts bekijk, giert vriend R. het uit. ‘Je bent gewoon ingeruild voor een fiets! En hij heeft haar Chrissie genoemd, muhahahaha!’. Damn. 

Ik snap nu iets beter waarom ik nooit iets van hem hoor. Nooit vraagt hij hoe het gaat. Geen mailtje, een whatsappje of een tweet. Niks. Maar het is tijd dat het me niets meer gaat doen. Dat ik geen brok meer in mijn keel krijg als ik iets van hem onder ogen zie. En het wordt me nu ook duidelijk waarom ik niks hoor. Ik ben ingeruild voor een fiets. En haar naam is Chrissie.

I doubt it is a better ride.