LIVE LOVE WRITE

Inpakken en wegwezen.

Mon, 20 May 2013 16:16:43 -0400

We gaan weer op reis! Dus moet er ingepakt worden. Begrijp me niet verkeerd; ik ben dolblij dat ik zo gezegend ben om weer op reis te mogen, maar dat inpakken… ik word er gek van.

Of ik pak binnen drie minuten mijn koffer in voor een weekje Bulgarije (die vervolgens op Schiphol al kwijtraakte en waardoor ik dagen in dezelfde kleding heb gelopen, maar dat terzijde) of ik doe er zo’n drie weken over.

Hoe je drie weken kunt doen over het inpakken van een koffer of backpack? Dat is simpel. Uit pure voorpret vast wat kleren opzij leggen, 84 keer naar de Etos gaan voor DEET, shampoo en zonnebrandcreme. En later nog 8 keer voor paracetamol, anti diarree en doekjes om je intieme zone op te frissen. Vervolgens wasjes draaien met de kleren die je schoon en fris mee wilt nemen, om die toch nog een keer te dragen, dus moet er opnieuw gewassen worden.

Tussendoor wordt het inpakproces nog even gevoed door Whatsappjes over en weer: ‘Neem jij tandpasta mee, dan neem ik aftersun mee’, ‘Ik heb de boxjes vast ingepakt’, ‘Heb jij nog een klamboe mee?’, ‘Ik neem maar 1 paar slippers mee, want op Bali kun je hele mooie kopen’ [hoppa, weer drie paar slippers uit de backpack], ‘Nemen jullie hakken mee?’, ‘Nee als je geen slippers aan mag in een bar hoef ik er niet heen’, ‘Spijkerbroek thuis laten he, die doe je niet aan’, ‘Ja maar op Cuba hadden we het toch best koud’ [toch een extra trui weer in de backpack], ‘Ik neem toch mijn tablet mee’, ‘Ik heb Nestosyl ingepakt!’, ‘Ik heb een camera!’, ‘ik een spiegel reflex’, ‘Ow dan gebruiken we mijn camera voor bij het uitgaan’.….en dit gaat nog wel even door zo.

Met als resultaat dat ik nu mijn hoopje kledij en spullen had neergelegd en naar aanleiding van de whatsappjes deze al zo’n 4 keer heb aangevuld en heb verminderd. Mijn doel was om zo’n 8 kilo maximaal mee te zeulen voor de komende 3 weken, maar ik ben benieuwd of dat gaat lukken. We hebben in ieder geval genoeg anti diarree mee.

Kort verhaal: Gedrogeerd.

Sat, 11 May 2013 09:29:00 -0400

Langzaam sijpelt een druppeltje spuug door de aangekoekte resten van zijn voorgangers. Het opgedroogde speeksel heeft haar lippen stevig op elkaar gelijmd. De resten braaksel in haar haar klitten samen op het kussen. De kat springt op bed en luid mauwend waadt hij door de half opgedroogde kots. Met een schok wordt ze wakker. Ze draait zich langzaam om en probeert te slikken. Het lukt nauwelijks en even maakt een blinde paniek zich van haar meester als ze geen adem krijgt. Krachtig probeert ze de vastgekoekte lippen van elkaar te trekken en het lukt. Gulzig zuigt ze een stroom verse lucht naar binnen.

Shit. Met open ogen en een ranzige smaak in haar mond probeert ze zich te herinneren waar ze is. Ze kijkt om zich heen en probeert haar troebele zicht te focussen, iets te herkennen. Ze speurt rond en ziet de was hangen aan het wasrekje aan de deur, de rode zijden blouse, roze strings en de runners tights als een baken van herkenning. Godzijdank ligt ze in haar eigen bed.

Plotseling dringt de zure geur van haar eigen braaksel als vanuit het niets haar neus binnen. Misselijkheid maakt zich direct van haar meester en nog voordat ze zich beseft wat er gebeurt breekt het koude zweet haar uit. Ze moet overgeven. Nu. Terwijl ze probeert op te staan komt het in golven naar boven waardoor ze op handen en knieën niks anders kan doen dan de laatste restjes maaginhoud op het matras uit te kotsen. Verbaasd kijkt ze naar het bed, terwijl ze langzaam op haar billen gaat zitten. Ze houdt haar handen omhoog en met de restjes kebab die langzaam door haar vingers op haar bovenbenen vallen voelt ze zich beroerder dan ooit. Wat is er in godsnaam gebeurd?

Het lauwwarme water maakt een hoop goed. De stralen van de douche brengen haar in een soort ritmische trance. Terwijl ze in de badkuip zit, staan gaat nog niet, en haar armen om de opgetrokken knieën heeft geslagen wiegt ze langzaam heen en weer. Alsof het wiegen helpt het geheugen op te frissen en de gebeurtenissen van afgelopen nacht weer doen herbeleven. Het werkt nauwelijks en ze komt niet verder dan dat ze thuis op de bank zat en zich verveelde. Hoe kan je nou van thuis op de bank zitten naar wakker worden in je eigen kots gaan? Hoe hard ze ook probeert zich te herinneren wat er is gebeurd, haar hoofd blijft blanco.

Terwijl ze haar natte haar borstelt en dagcrème smeert wordt ze iets helderder van geest; haar telefoon! Die bevat natuurlijk een bron van informatie! Opgewonden rent ze nog poedelnaakt naar de slaapkamer en begint als een gek te zoeken naar de telefoon. Ow kutokutokutokut, als ze hem maar niet is kwijtgeraakt… Is ze überhaupt het huis uitgegaan? Een dikke knoop trekt samen in haar buik terwijl ze zich allerlei doemscenario’s voor de geest haalt. Op haar knieën checkt ze onder het bed of de telefoon toevallig daaronder is gevallen. Geen telefoon. Met een ruk komt ze overeind. Waar kan dat ding liggen? Ze volgt een spoor van kattenpootjes gedoopt in braaksel. Het spoor markeert de hardhouten vloer van de slaapkamer richting de woonkamer, waar de kat zich heeft genesteld op de vensterbank, de pootjes schoonlikkend. In de woonkamer aangekomen slaat haar hart een slag over; op de bank ligt een naakte man te slapen.

Hij ligt op zijn rug terwijl zijn armen uitgestrekt boven zijn hoofd liggen. Zijn benen liggen gespreid waardoor ze uitgebreid zicht heeft op zijn kruis. Naakt en wel. Ze doet langzaam een stapje naar voren en bekijkt de man goed. Hij is in een diepe slaap genesteld en snurkt luid en diep. Een snotje hangt in zijn linkerneusgat. Bij elke inademing wordt het snotje een beetje naar binnen gezogen om bij de uitademing weer een stukje naar buiten getrild te worden. Ze kijkt een paar ademhalingen aandachtig naar het heen en weer trillen van de punnik. Ze kent deze man niet. Hij is behoorlijk aantrekkelijk, met een drie dagen baardje en donkere ogen. Tenminste daar lijkt het op, want hij slaapt zo diep met zijn ogen dicht. Ze komt nog een stapje verder en draait haar hoofd om eens goed naar zijn gezicht te kijken. Zo dichtbij dat ze zijn warme ademhaling op haar wang voelt weet ze het zeker; ze kent deze man niet en weet mijn god niet hoe hij hier op de bank terecht is gekomen, laat staan waarom hij hier naakt ligt. Langzaam reikt haar hand richting zijn gezicht om een lok haar van zijn voorhoofd weg te strijken. Terwijl ze bijna bij zijn voorhoofd is opent hij in een ruk zijn ogen en grijpt met zijn beide handen haar polsen stevig vast.

Ze schrikt zich kapot en schreeuwt op de toppen van haar longen. De man schrikt ook en schreeuwt net zo hard mee. Ze kijken elkaar aan – hij heeft blauwe ogen - kijken naar elkaars poedelnaakte lichaam en schreeuwen verder. Ze rukt haar armen los uit zijn stevige greep en rent terug naar de slaapkamer. Ze slaat de deur met een klap dicht en draait de sleutel om in het slot. Met haar rug tegen de deur en haar linkervoet gestrekt pakt ze met haar teen haar spijkerbroek, die op een prop in de hoek is gegooid. Ze wurmt zich in de broek terwijl ze haar schouders stevig in de deur plant. Vervolgens zet ze haar hielen tegen de deur en kruipt naar voren om een verdwaalde sweater van de grond te rapen. Ook die schiet ze aan. Met de veiligheid van kleren rond haar naakte lijf voelt ze zich wat meer gewapend tegen de naakte, schreeuwende man in haar woonkamer. Ze legt haar wang tegen de deur en roept door de deur heen.
‘Wie ben je en wat doe je hier?’ hijgt ze door de deur heen.
‘Jezus ik schrik me dood, hoe lang was je al zo naar me aan het staren, freak!’ antwoord de man.
‘Ik was niet aan het staren! Wie ben je en wat doe je hier?!’
‘Ik heb je naar huis geholpen toen je vannacht niet meer op je benen kon staan, weet je dan niet meer?’ roept hij terug.
Langzaam draait ze de sleutel rond in het slot en zet ze de slaapkamerdeur op een kier. ‘Weet je dan wat er gebeurd is gisteren?’ vraagt ze terwijl ze haar hoofd tussen de deur en deurpost geklemd houdt. De man heeft zich intussen in een kaki chino gewurmd en terwijl ze niet probeert te kijken naar zijn behaarde borstkas en gespierde armen, slaagt ze daar slecht in. Godver Amber, verman jezelf, spreekt ze zichzelf toe; je wordt wakker in je eigen kots zonder dat je je iets herinnert, dit is niet het juiste moment om naar een lekkere vent te staren. Opeens voelt ze zich knalrood worden en haar wangen voelen aan alsof ze in de fik staan. Alsof hij haar gedachten kan lezen knijpt hij zijn ogen tot spleetjes en zegt hij spottend ‘Wees maar niet bang, we hebben het niet gedaan. Ik was niet erg gecharmeerd van je toen ik je al struikelend en kruipend over de Elandstraat zag zwalken.’

‘Ow, godzijdank. Ow, shit zo bedoelde ik het niet! Je snapt wel wat ik bedoel toch? Sorry. Ik ben even niet zo helder nu. Zou je me kunnen vertellen wat er is gebeurd vannacht? Ik werd net wakker en kan me niks herinneren, ik ben mijn mobiel kwijt, ik voel me hondsberoerd en er ligt een naakte vent om mijn bank. Sorry, maar je treft me niet echt op mijn best zeg maar.’

‘Tja gezien je staat van dienst vannacht kan ik me dat enigszins voorstellen. Ik fietste vannacht naar huis rond een uur of 5 en fietste dus langs de Elandstraat. Daar stond jij midden op het kruispunt bij de grote Albert Heijn te schreeuwen dat je een vlinder was. Er stopte een auto met wat, op zijn zachtst gezegd, ongure types en je wilde instappen. En ik had het idee dat dat niet helemaal was waar je heen wilde, dus heb ik tegen ze gezegd dat jij mijn vriendin was en heb ik je naar huis gebracht. Je kon je nog net je adres herinneren, alhoewel dat ook niet helemaal soepel verliep. Hier aangekomen begon je alles onder te kotsen en heb ik je maar op je bed gelegd. Aangezien ik bang was dat je in je eigen kots zou stikken ben ik op de bank gaan slapen. En ik slaap graag naakt. Ik ben Joost trouwens.’

Ambers hersenen draaien overuren en afgezien van het feit dat ze blij is dat er een puzzelstukje van vannacht is opgelost, wordt ze niet echt vrolijk van het feit dat zo’n lekkere gast haar al kotsend, schreeuwend en zwalkend naar huis heeft moeten brengen. Ze zucht diep en zakt ineen op de bank en trekt haar knieën op. ‘Pffff. Nou bedankt voor het thuisbrengen, denk ik. Ik weet echt niet wat er is gebeurd en ik begin zo langzamerhand te denken dat er meer aan de hand is. Ik bedoel ik drink zeker wel eens tijden het uitgaan, maar dat ik er zo erg aan toe ben? Dat gebeurt me eigenlijk nooit. Ik ben Amber trouwens.’

‘Hi Amber bijzonder om je op deze manier te ontmoeten. Je leek me ook niet echt het type om compleet uit je plaat te gaan van de drugs’ zegt Joost zuchtend terwijl hij zijn jeansoverhemd dichtknoopt.
‘Van de drugs?’, vraag Amber.
‘Nou ja, het was nogal duidelijk dat je strak stond van de XTC want je knauwde je hele wangen stuk en was zo hyper als fuck’, vervolgt hij. ‘Mag ik even van je toilet gebruikmaken?’ en hij loopt al richting slaapkamer naar de badkamer. ‘Zo, je hebt er lekker een zooitje van gemaakt hier!’ grinnikt hij vanuit de slaapkamer.

Amber voelt met haar tong aan de binnenkant van haar wangen. Drugs? Dat gebruikt ze nooit. Opeens komt er een flashback naar boven van gisteravond. Ze herinnert zich dat ze met Mieke wat ging drinken en een vriendin van Mieke, Sharon. Beetje een vage chick.

‘Hey Joost, heb ik wat verteld over met wie ik was of verder iets over gisteravond?’ schreeuwt ze richting de badkamer. Ze schrikt van Joosts adem in haar nek, ‘ik sta hier hoor je hoeft niet zo te schreeuwen’ zegt hij. ‘Sorry’ vervolgt Amber, ‘Maar ik probeer een beetje de avond te reconstrueren en alle info die jij hebt is bruikbaar. Ik kan me niet voorstellen dat ik XTC heb gebruikt, dat doe ik nooit!’, besluit ze. ‘Heb ik iets verteld over met wie ik was, wat ik heb gedaan, iets?’.
‘Nope,’ zegt Joost. ‘Helemaal niks, behalve dat je je een vlinder voelde. Dat nam ik niet zo serieus als je het niet erg vindt. Maar ik heb wel je telefoon, hier’ en hij grijpt de telefoon van de salontafel.

Haar hart maakt een sprongetje, ‘Joost je bent mijn held!’ verzucht ze. Terwijl ze de iPhone bijna liefkozend streelt ontgrendelt ze hem om vervolgens 18 Whatsapp berichten te openen. Ze heeft ook 12 gemiste oproepen, allemaal van Mieke. Ze belt Mieke en die neemt na een keer overgaan direct op.

‘Amber! Omijngodomijngod! Waar ben je geweest? Ik heb me fucking zorgen gemaakt gek! Waar was je?’ schreeuwt Mieke door de telefoon. ‘Rustig Miek, ik ben ok en veilig thuis’, reageert Amber terwijl ze het hele verhaal vertelt en Joost zacht grinnikend op de achtergrond hoort. Ze rolt met haar ogen naar hem en ze kan er zowaar een klein glimlachje uit persen.

‘Het spijt me zo Amber, maar Sharon vond je wat saai en dacht dat het een goed idee was om wat XTC in je drankje te doen. Ik weet niet waarom, misschien omdat ik zelf ook al wat op had, maar het leek me op het moment een goed idee. Gewoon om je even wat losser te maken, snapje? Maar je had al best veel gedronken en volgens mij viel het helemaal verkeerd. We waren je al na twee uur kwijt en ik heb de hele nacht zorgen gemaakt over waar je was. Ik heb alle kroegen op de Grote Markt afgestruind en ben zelfs naar het Plein geweest, Danzig gecheckt en de Pijpenla! Oh Amber, wil je me alsjeblieft vergeven, ik zal dit nooit , nooit meer doen en ben ook razend op Sharon, die er na een uurtje vandoor ging met een of andere gast. Sorry Am!’.

Ambers hersenen werken op full speed en proberen de gebeurtenissen van deze ochtend te verwerken. Het wakker worden, Joost, de XTC, Mieke. Maar vooral die valse Sharon. ‘Miek, laat me dit even verwerken. Ik ga Sharon waarschijnlijk vermoorden en ben ook niet echt blij met jouw actie in dit gebeuren, maar dat komt later wel. Ik wil nu eerst even bijkomen van deze shit’ en ze verbreekt zachtjes de verbinding.

Joost komt uit de keuken lopen met twee glaasjes verse jus en twee croissantjes. Jeetje denkt Amber, zit ik hier in mijn vieze broek en heb ik de meest gênante nacht gehad ooit, komt er zo’n leuke gast me ook nog een ontbijtje brengen. Lekker ongemakkelijk allemaal.

‘Zo, jij gaat dit nu eerst even opdrinken’ zegt Joost terwijl hij de jus in Ambers handen drukt, ‘en dan gaan wij eens even lekker uitwaaien op het strand. Ik heb het idee dat je dat wel kan gebruiken.’

Hmm, misschien was gedrogeerd worden op een suffe vrijdagavond toch niet zo’n slecht idee, besluit Amber terwijl ze vanuit haar ooghoeken stiekem naar de blauwe ogen van Joost kijk.

Wordt vervolgd…

Sabine's Ink.

Thu, 09 May 2013 10:29:02 -0400

Ik ben getatoeëerd. Tijdens een trip door Thailand in 2009 wist ik het ineens. Ik moest en zou een tatoeage, omdat ik het er de juiste tijd voor vond, het juiste idee had en voornamelijk omdat ik dodelijk nieuwsgierig was naar hoe het zou voelen. Dus die inkt zou er komen. Linksom of rechtsom.

Middagactiviteit; bios, karaoke en een tatoeage
Drie seconden onderzoek op google leerde mij dat er ergens in een winkelcentrum in Bangkok wel een hygiënische shop zou zitten met goede artists. Het duurde even voor de shop open was, dus pikten we eerst een biosje mee, een uurtje karaoke en toen de zenuwen en lichte twijfel zich van mij meester maakten was het al tijd voor de martelgang.

Dat de artist in kwestie zelf geen tatoeage had, zou wellicht een belletje moeten laten rinkelen. Maar soms moet je een beetje op het randje leven. Terwijl vriendin K. al popcorn peuzelend mijn angstzweet onder ogen zag, was ik klaar voor de eerste prik. Aangezien ik een plek op mijn bovenbinnenarm had uitgekozen, slingerden alle aanwezigen in de shop een waarschuwing naar mijn hoofd. Dit zou pijn gaan doen.

Lang verhaal kort; dat deed het uiteindelijk niet. Een prachtige tatoeage is gezet, ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Ook niet toen ik de volgende ochtend met een kater wakker werd met mijn hoofd op mijn arm in een obscuur Bangkoks hotel en mijn gehele hoofd blauw was van de inkt. Ik schrok toen maar een klein beetje. En mijn moeder ook toen ik haar vol trots mijn arm liet zien.

Maar nu…
Wil ik dus nog een plaatje! Of niet. Of wel. Ik zag vandaag op Tumblr een prachtig exemplaar voorbijkomen, zie hieronder, maar ik weet het niet. Ik weet nu hoe het voelt, ik heb er een, moet er nu nog een bij? Dat ik later als bejaarde vol inkt rond zou lopen, dat doet me niks. Waarom ik dan twijfel? Ik weet het niet.

Ik ga over twee weken naar Singapore en Indonesië. Wellicht dat het ‘juiste’ moment zich dan weer voordoet. Of niet.

Bekijk bovenstaand filmpje. Stop bij 00:20 seconden. Dat zou...

Fri, 26 Apr 2013 06:56:30 -0400

Bekijk bovenstaand filmpje. Stop bij 00:20 seconden. Dat zou mijn ideale wereld zijn.

In het land wonen waarbij men niet een, niet twee maar drie zoenen op de wang geeft als sociale begroeting, is voor mij een hel. Ik houd niet van fysiek contact, tenzij het een liefdespartner betreft. Buiten een relatie? Non. Nee. Nein. No. Please don’t touch.

Ik word erg ongemakkelijk van fysiek contact. Ook al zijn we al jarenlang bevriend of ben je een van mijn beste vrienden. Neen. Die drie kussen kan ik best nog wel aan bij goede vrienden en familie, maar toch, als het aan mij lag, gaf ik iedereen gewoon een hand. Op kringverjaardagen, familiefeestjes, in de kroeg… altijd. Of misschien nog wel beter; een high-five. Dat staat ook wat gezelliger voor informele situaties.

Een tandje erger nog: De Knuffel. als mensen op mij afstappen en ik zie ze een knuffel incalculeren, dan denk ik altijd:

Ik sla me er immer dapper doorheen, maar met moeite. Ik heb zelfs tijdens mijn studententijd twee vriendinnen gehad die mij bij hoge uitzondering mochten knuffelen.

Ik heb geen vervelende fysieke ervaring gehad, ben niet getraumatiseerd en als ik een relatie heb wil ik heus wel knuffelen. Maar mijn god wat kan ik ongemakkelijk worden van een verkeerd getimede verjaardagszoen met een collega, een knuffel die net iets te lang duurt of een hand geven waarbij de ander wil kussen waardoor je in iemands kruis grijpt.

Ik denk dat ik die high-five er niet bij iedereen inkrijg. Zullen we gewoon een gulden middenweg afspreken? 1 kus op de wang. Dat scheelt tijd, kusliefhebbers hebben hun kus en de fysiek ongemakkelijken onder ons hebben er slechts 1 in plaats van 3 te doorstaan. Ik ga het eens introduceren in mijn vriendenkring.

Dikke zoen,

Sabine

Ik ben ingeruild voor een fiets. En haar naam is Chrissie. Ik...

Sat, 06 Apr 2013 16:31:09 -0400

Ik ben ingeruild voor een fiets. En haar naam is Chrissie.

Ik heb gedaan wat je nooit moet doen. Ik heb de facebook pagina van mijn ex bekeken. Vriendin S. is namelijk nog immer digitaal bevriend met de voormalig liefde van mijn leven. Terwijl we vanmiddag van het voorjaarszonnetje genoten en zij tussendoor haar facebook even checkte, vroeg ze of ik even op zijn wall wilde kijken.

De Liefde
Hmm. Bijna een jaar geleden besloot de voormalig liefde van mijn leven om via een Google+ hangout een einde aan onze relatie te maken om een niet nader te noemen reden. Een jaar waarin ik heel erg verdrietig ben geweest, maar ook de meest fantastische dingen heb ondernomen met vrienden en familie en de beste zakelijke beslissingen heb genomen. Eigenlijk best een topjaar. Desalniettemin heeft hij een onherstelbaar groot gat in mijn hart geslagen wat betreft De Liefde.

Ok, klaar met het emotionele gezwets, terug naar de wall. Het blijkt dat de liefde van mijn leven een beetje is doorgeslagen op het gebied van sport. Van een recreatief ommetje om naar Ironman wedstrijden is best wel extreem zeg maar. Dus ik zie een wall vol posts met tijden, koolhydraat ontbijtjes en fietsen. Terwijl ik, toch een beetje met een brok in mijn keel, de posts bekijk, giert vriend R. het uit. ‘Je bent gewoon ingeruild voor een fiets! En hij heeft haar Chrissie genoemd, muhahahaha!’. Damn.

Ik snap nu iets beter waarom ik nooit iets van hem hoor. Nooit vraagt hij hoe het gaat. Geen mailtje, een whatsappje of een tweet. Niks. Maar het is tijd dat het me niets meer gaat doen. Dat ik geen brok meer in mijn keel krijg als ik iets van hem onder ogen zie. En het wordt me nu ook duidelijk waarom ik niks hoor. Ik ben ingeruild voor een fiets. En haar naam is Chrissie.

I doubt it is a better ride.

De financiële malaise

Fri, 05 Apr 2013 08:33:21 -0400

Mijn Twitter timeline ontplofte van de Tweets over de ING. Dus ik open Mijn ING om te kijken of het bij mij ook doffe ellende is en ik schrik me rot! Shit, ook bij mij klopt mijn saldo niet en sta ik ver, ver in het rood! Wacht even… ow. Mijn huur is gewoon afgeschreven.

Ik kan niet met geld omgaan. Van jongs af aan heb ik mijn eigen centjes verdiend. De eerste inkomsten zijn door oppassen op het grut in de buurt verdiend. Waar ik na een avond oppassen en tv-kijken 20 gulden in mijn hand gedrukt kreeg. Die ik direct opmaakte aan… tja waar gaf ik toen mijn geld aan uit?

Vanaf mijn 14de kan ik met exacte zekerheid zeggen waar de inkomsten heen gingen; linea recta naar de kroeg (ja, op mijn 14de al), vakanties en kleding. Had ik geld, dan leefde ik als een god in Frankrijk. Had ik geen geld? Dan niet.

15 jaar later gaat het nog exact zo. Ik heb altijd goed verdiend met bijbaantjes als oppassen, in de horeca, zelfs nog tomaten geplukt, administratief werk gedaan, promotiewerk… noem het maar op, ik heb het als bijbaantje gedaan. Toen mijn werkende leven begon ben ik vrij vlot goed gaan verdienen. Ik kijk nu naar mijn inkomsten en met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat een gemiddeld Nederlands gezin hier goed van zou rondkomen. Waar gaat al dat geld heen?

Een MacBook hier, een tablet daar, ticket naar Bali, weekend Manchester, tripje naar Antwerpen, feest in Amsterdam, feest in Den Haag, carnaval, nieuwe rugzak, kleding, biologische supermarkt, groot huis.

Shit. Misschien is het even tijd voor een pas op de plaats. Ik sta rood, heb een te verwaarlozen spaartegoed en een kleine tegenvaller lopen bij de IB groep. En dit is allemaal compleet onnodig met mijn inkomen. En het gekke van alles is; ik ben dus totaal niet materialistisch, dus die gadgets en die kleding zijn echt geen must. Goed. daar ga ik als eerste mee stoppen; geen kleding, gadgets die ik niet nodig heb verkopen (snowboard kopen?) en opletten met boodschappen doen. Pfff. Eens kijken hoe lang ik dit volhoud…

(Dit is geen realistische weergave van mij en mijn vrienden)

Manchester. Een citytrip van drie dagen en nul culturele...

Tue, 19 Mar 2013 16:33:08 -0400

Manchester.

Een citytrip van drie dagen en nul culturele uitstapjes maken? Het is mogelijk. Alle ingrediënten waren aanwezig; een killer penthouse, regen en een fantastisch uitgaansleven.

We zijn…

…welgeteld een kwartier bij het Manchester United stadion Old Trafford geweest, om nog een soort van lokale attractie aan te doen. Daarnaast zijn we drie keer richting Primark gegaan voor de aanschaf van allerhande prullaria en jawel, de snorrenbroek.

…fan geworden van One Direction, die blijkbaar een concert gaven in Manchester dat weekend (niet te vergissen met een treinkaartje one direction en een treinkaartjesverkoper die het over het concert One Direction heeft). Vooral de video clip die om het uur op de muziekzender door ons penthouse schalde, kennen we inmiddels tot en met de dansjes aan toe. Die we synchroon hebben kunnen tonen aan onze receptioniste Sara, die niet zeker wist of we nu aan het dansen waren of een serieuze poging tot vliegen ondernamen.

….gechoqueerd geraakt door hoe de dames in de UK uitgaan. Hakken van 20 centimeter, jurkjes die je kont niet bedekken, zelfbruiner en dan snoei- en snoeihard gaan. Snoeihard drinken, snoeihard op je muil gaan en snoeihard je haar touperen. Niks meer aan doen!

…in drie dagen zo’n 14 keer in een taxi geweest, van afterparties bij de lokalen, tot aan tripjes voor een curry naar de Indian mile, van kroeg naar club en weer terug. In een taxibusje, de originele Engelse variant en een met vlinders. Mooi! Hadden we in ieder geval veel aan onze 24h bustickets.

We hebben bijzonder veel gelachen, zijn weer als gekken door een stad gesjeesd en we gaan het volgend jaar iets zuidelijker opzoeken. Niks ten nadele verder van het subtropische klimaat in Manchester hoor, maar een lekker warme zeebries zou ook wel lekker zijn.

Pulling Pints

Thu, 14 Mar 2013 17:13:12 -0400

Zo. De laatste deadlines zijn gehaald, er staan voor drie dagen posts en tweets klaar en mijn oogjes vallen langzaam dicht. Maar ik moet nog mijn handbagage pakken voor een weekend Manchester!

Strass Vegas
De traditie bestaat dat we met een groep vriendinnen elk jaar een weekend weg gaan. We begonnen ooit in Strassbourg, waar vriendin L. was gaan wonen. Cultuurbarbaren dat we zijn is er welgeteld een seconde vanuit de verte naar een museum gekeken om vervolgens de lokale winkels uitgebreid met een bezoek aan te doen. Natuurlijk ook even de lokale kroegen gecheckt, waarvan ik mij in ieder geval kan herinneren dat de bar daar erg smal was om op te staan en je dan met je hoofd in de ventilator stond, wat vriendin N. mocht ervaren. En iets met een fiets, een boot, een afterparty en een leeg luchtbed. En een lege tank waardoor we bijna stilstonden op de terugweg. Ow ja, en een compleet leeggeroofd huis voor een van de vriendinnen bij thuiskomst. Geslaagd weekend weg dus!

Bloedheet Stockholm
Nee het jaar daarop zouden we naar Stockholm gaan. In maart, dus het zou enorm koud zijn. Met dikke jassen, uggs, vesten en handschoenen liepen wij door een bijna lente-achtig Stockhom te zweten! Het was zonnig, strakblauw en voornamelijk bloedheet kan ik mij herinneren. En aangezien we natuurlijk weten dat Stockholm ook reteduur is, hadden we liters drank meegenomen en het meest ontaarde hostel geboekt. Zonder ramen. En dus bloedheet. En dan met 6 man op een 8m2 grote slaapzaal. Gelukkig hadden we een toproomie, de arme jongen, die we de rest van het weekend maar op sleeptouw hebben genomen!

Ijskoud Terschelling
Van bloedheet Stockholm zijn we het jaar daarop naar ijskoud Terschelling gegaan, hartje zomer. Met een tandem voor de stacaravan en 7 enorm knappe piloten waren we ongeveer de enige aanwezigen op dit herfstweekend in juni. Wat gezien de knappe piloten dus absoluut geen straf was, dat begrijp je. Ik meen mij te herinneren dat ik samen met vriendin S. midden in de nacht op de tandem zo’n 1,5 uur naar de stacaravan terug fietste na een avondje stappen. Om vervolgens de rest van de groep gierend van de pret voorbij te zien komen in een jeep. Met de knappe piloten.

Mint Manchester
En nu dus Manchester! Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een TOPweekend; we hebben een luxe appartement (ja, je wordt ook een jaartje ouder…), de groep is compleet en we zitten op tien minuten lopen van Primark en Topshop. Dat het weerbericht drie dagen regen aangeeft doet ons dan ook helemaal niets! We zijn bijvoorbeeld erg goed in halve liters wegwerken in een goede pub, dus daar zie ik geen enkel probleem.

Ook al wordt het maar half zo hilarisch als de voorgaande weekendjes, dan ben ik al tevree. Ik houd jullie op de hoogte van de culturele hoogstandjes en educatieve tripjes die we gaan ondernemen tijdens dit verrijkende weekend. Wordt vervolgd….

Strass Vegas

Bloedheet Stockholm

Ijskoud Terschelling

Lekker buurtje

Fri, 01 Mar 2013 16:20:58 -0500

De hond van mijn ouders logeert bij mij. Wat uiteraard betekent dat de ietwat vadsige Jack Russel look-a-like af en toe op een rondje baksteen getrakteerd moet worden. Ik kan niet voor elke plas naar Scheveningen.

En zo heb ik de afgelopen dagen mijn buurt goed leren kennen. Ik woon hier sinds oktober en sindsdien ben ik vanuit de lift rechtstreeks naar het centrum gegaan of richting Scheveningen. Dus is het mij niet echt opgevallen dat ik precies op de scheidslijn woon van Transvaal en de Schilderswijk. Wat, ondanks dat het nog geen paar honderd meter van poepchique wijken is verwijderd, toch de wat minder flitsende buurtjes zijn.

Geen dooie boel
Zo heb ik als buren niet alleen de brandweer, wat trouwens een erg prettig idee is, maar ook een mortuarium. Wat mij doet afvragen of dat zo is omdat de brandweer op de terugweg slachtoffers praktisch kan afzetten of dat dat een correlatie heeft met de andere buren; de junks en prostituees van de crisisopvang. Altijd gezellig met wat reuring op straat als je om 11 uur ’s avonds een niet zo dapper hondje meesleurt en er een boom van een kerel staat te schreeuwen tegen een junk terwijl er een scootmobiel voorbijraast met drie jongeren erop die toch allesbehalve invalide lijken. Of een gratis straatrace op motoren bijwonen. Ach, het Westeinde ziekenhuis ligt ook op 50 meter dus dat doet vast goede zaken in de buurt!

De winkels en horeca
Ook kan je in de buurt blijkbaar enig shoppen! Nu wist ik dat er een fantastische kringloopwinkel te vinden was, maar ik heb ook wat leuke meubelzaken ontdekt. Die allemaal de schoenstoel verkopen; een stoel in de vorm van een pump, in felroze of tijgerprint met diamanten studs. Met bijpassende vitrinekast te verkrijgen overigens. Die stoel kun je onder de arm meenemen naar Bobby’s Bar waar het ook overdag lekker vertoeven is met lasers en vrolijke lichtslangen boven de bar. En of je er op maandagochtend of donderdagmiddag langsloopt; de toog is immer drukbezet.

Waarom ik deze juweeltjes der stedelijke ontwikkeling niet eerder heb ontdekt? Omdat ik dus niet alleen –narrowminded als ik ben- mezelf beperk tot bekend terrein, maar ook omdat ik 11 hoog in een soort ivoren toren vertoef, waar ik niks van dit alles meekrijg. Maar niet geheel onbekend met het gebied, aangezien ik mijn afstudeerscriptie in deze regionen heb gedaan, ga ik mij wat vaker in de wijk laten zien. Morgen om precies te zijn. Met een bezoek aan de Haagse Markt. Inclusief boodschappenkarretje. En Nickelson jas met bontkraag.

Dit Is Waarom Ik Je Ontvriend

Fri, 22 Feb 2013 04:54:34 -0500

Ik heb altijd geroepen dat mijn Facebook pagina reflecteert wie ik ben. Dat ik van een feestje houd is daarop dan ook goed te zien, net zoals mijn hardloopambities en reislust. En ik heb altijd geroepen dat iedereen dat mag zien. Ik ben nu eenmaal geen laf weekdier, dus prima als de baas, mijn collega of opdrachtgever dat ziet.

En nu heb ik besloten om zakelijk en privé te scheiden op Facebook.

Waarom? Omdat ik dat wil. Ik ben actief op Twitter, Tumblr, LinkedIn en mijn eigen website. En ik ben gek op Facebook en deel daar graag allerhande onzin met mijn vrienden en familie. Maar ik zit ook dagelijks op Facebook om als community manager 4 bedrijfspagina’s bij te houden. En krijg ik verzoeken van opdrachtgevers, collega’s en zakelijke contacten om vrienden te worden op Facebook. Daar was ik dus voorheen een groot voorstander van onder het mom ‘dit is wie ik ben’. Maar nu niet meer.

Het keerpunt kwam vorige week na carnaval. Een prachtig Hangover moment ontvouwde zich toen we de dag daarna de foto’s op de camera bekeken. Ha, een lolletje, hilarisch, die zijn voor het archief! Vriendin schiftte dus netjes een serie ‘Not for Facebook’ en ‘Toonbaar’. Om vervolgens per ongeluk de verkeerde map te uploaden. Op dat moment zie ik foto’s online voorbijkomen, die ik echt niet wil delen. Niet met vrienden niet en niet met zakelijke contacten. De fout was snel hersteld en de foto’s offline gehaald, maar ik heb wel ervaren hoe het is om een mini-hartaanval te krijgen.

Waarom sta je dan zo op de foto? Omdat ik niet dat weekdier ben die langs de kant van de muur staat. En een uitschieter komt dan wel eens voor. En dat wordt tegenwoordig direct vastgelegd. Maar ik wil wel zelf de regie hebben over wie dat ziet en wie niet. Ja ik weet het, dat is tegenwoordig niet 100% te vermijden. En ja, dat kun je via privacy instellingen regelen. Maar ik had mij er op dat foto-moment comfortabeler bij gevoeld als ik geen zakelijke contacten had gehad op Facebook. En dat is mijn gevoel, mijn mening en het laatste kleine stukje online gebeuren wat ik voor mezelf en mijn vrienden en familie wil houden. De rest van mijn woelige leven is toch wel binnen een druk op de knop online te vinden…

Dus als ik je op Facebook heb ontvriend, is dit de reden. Volg me op @SabienSchrijft op Twitter, voeg me toe op LinkedIn of like www.facebook.com/tekstbureausnor als je nog op de hoogte wilt blijven. Of misschien vind je het ook wel prima zo en zal het je jeuken wat ik allemaal het world wide web in slinger!

Dit is een beslissing waarover iedereen een mening heeft. En wel of niet zakelijke en privé mengen, ik vind dat zowel de voorstanders (be your own brand!) als tegenstanders een punt hebben. Op dit moment kies ik ervoor om het op deze manier te proberen. Hoe denk jij erover?

PS Nu ben je benieuwd naar die carnavals foto’s hè?!

Het Is Weer Tijd Voor De Polonaise! Ja! Het is een jaar na...

Fri, 08 Feb 2013 08:17:33 -0500

Het Is Weer Tijd Voor De Polonaise!

Ja! Het is een jaar na mijn vorige blog over carnaval. En belofte maakt schuld; dit jaar ben ik er weer bij! Ik heb het gemist.

Het is wellicht al een beetje opgevallen, maar ik houd dus ENORM van verkleedpartijen. En zeg nou zelf; welke verkleedpartij is nu beter dan carnaval! Helaas ben ik met mijn kostuum de laatste jaren niet zo origineel, maar dat ligt aan het kostuum zelf. Dat is namelijk zo verdomde handig, praktisch en bovenal hilarisch, dat ik weinig keus heb. Het skipak gaat weer aan dus.

Offline
Nieuw dit jaar is dat ik van zaterdagmiddag 12 uur tot en met maandagmiddag offline ga. Wellicht een kleine privé post op facebook of twitter, maar alle accounts die ik beheer heb ik op survivalmode gezet. Posts vooruitgepland en gaan! Ik ben helemaal in de carnavalsbubbel dit weekend. We’ll see how that works out…

Ik kan deze blog niet anders afsluiten dan; Alaaf, Alaaf, Alaaf!

Hakken dan!

Sun, 03 Feb 2013 14:07:57 -0500

Ik heb een geheimpje.

Ik koop hoge hakken, maar ik draag ze niet. Ik vind hakken prachtig! Supermooi, elke vrouw wordt direct elegant met een goede hak en het staat sexy. Toch heb ik circa 15 paar met hakhoogte van >12 cm keurig ongedragen in mijn kast liggen.

Waarom?

Een lage hak, of o, horror de kittenheel, is gewoon laim. Met als gevolg dat de real deal nogal een aanslag is op de voetjes. Auw.
Ik een enorme tomboy ben met voorliefde voor baggy broeken en comfortabele kleding. Niet altijd een goede match met enorme palen.
Ben vet onhandig op struikel-, uitglijd- en valgebied.
Dansen is leuk. En ik kan toch niet de robot en macarena aan me voorbij laten gaan omdat ik pijn in mijn voeten heb?
Met hakken ben je minder flexibel. Een vrijdagmiddagborrel die uitloopt in een woelige kroegentocht met de afvaart rond 6 uur ‘s ochtends bij Piet Patat gaat minder voortvarend als je rond middernacht al door je hoeven zakt van hakellende.

Desalniettemin zwicht ik toch elke keer voor een prachtig model hoge hakken, waarvan ik in de winkel bij het intoetsen van mijn pincode al weet dat ik hier niet op ga lopen.

Welnu! Hier komt het keerpunt! Vanaf nu ga ik alle mooie schoenen met hoge hakken in mijn kast dragen. Ik ga er rustig op oefenen door ze door de weeks naar het werk te dragen en bij het uitgaan of lange afspraken neem ik ballerina’s mee voor noodsituaties. (Gewoon in de binnenzak van mijn jas, dat ik hakken ga dragen hoeft nog niet te betekenen dat ik opeens handtasjes ga dragen tijdens het uitgaan, maar dat is een heel ander verhaal.)

Als je mij binnenkort ziet kruipen van de pijn in mijn voeten, geef me dan even een compliment over mijn schoenen. Dit keer ga ik namelijk niet opgeven!

De overloper.

Wed, 23 Jan 2013 10:24:10 -0500

Ik zat in Team Android. Ik zit in Team Android. Ik weet niet meer in welk team ik zit! Ik ben in de war. Voor mij ligt een hagelnieuwe Macbook Pro in de verpakking. Ernaast ligt een iPhone te shinen.

Overprized hipster shit
Tot twee weken geleden kon ik niet anders dan afgeven op deze overprized Amerikaanse troep. Met prijs kwaliteit verhoudingen die volledig scheef waren, zat ik stevig met beide pootjes aan de grond aan de Google Nexus telefoon en Microsoft computers. Ik had geen hipster shit nodig, nee hoor. Totdat mijn oude Google Nexusje steeds vaker kuren begon te vertonen en mij een brand new iPhone in de schoot werd geworpen. Ik kon ervoor kiezen om snobistisch als ik ben (was) hiervoor mijn neus op te halen en uit eigen zak een Galaxy S te financieren. Of de LG Nexus via omwegen uit de UK te verschepen. Maar ergens zat er in mijn hoofd een grijze hersencel die mij vermanend toesprak dat het toch wel erg belachelijk was om 600 euro uit te geven voor een smartphone, terwijl ik een iPhone zonder extra kosten in ontvangst kan nemen.

Dus ik heb mijn normen en waarden opzijgezet en onder het mom van ‘ik moet meerdere besturingssystemen onder de knie krijgen als community manager’ de iPhone in gebruik genomen. And I love it. Kan niet anders zeggen, maar het duurde pak ‘m beet 24 uur en ik was om. Fijne user experience, lekker snel en ik ga niet liegen; ziet er gewoon geil uit. Minpunt: het mini scherm in vergelijking tot de meeste Android toestellen.

Uitgelachen door de pro Apple users gaf ik schoorvoetend toe; ‘Ok, dit bevalt me wel’. Auw. En niet geheel ontoevallig, ben ik de laatste weken mijzelf aan het oriënteren op een nieuwe laptop. Mijn huidige is met 0 geheugen en een 1,3 processor zo ontzettend sloom, dat ik al buikkramp krijg als ik er naar kijk. En dan gooit de Mediamarkt er 21 % korting in op alle producten. En dan kun je 21 % btw extra aftrekken op de zaak. En afschrijven. En dan kost zo’n Macbook Pro onderaan de streep zo’n 500 euro. En dan haal je je pinpas tevoorschijn bij de kassa. En kijk je nu naar een Macbook Pro, hagelnieuw in de verpakking.

Ik ben een overloper. En ik ben in de war.

Wordt vervolgd…

Het Beste Karaoke Nummer

Sun, 13 Jan 2013 09:57:00 -0500

Gezien het feit dat mijn blog zo’n beetje alle belangrijke levensvragen behandelt, kon dit onderwerp natuurlijk niet uitblijven. Want karaoke, daar moet je niet te licht over denken, is wederom weer de conclusie na een avondje Thai Princess in Den Haag.

Britney
Niks vind ik leuker dan half aan geschoten wat toppertjes weg te zingen. Ik kan ab-so-luut niet zingen. En dat is geen valse bescheidenheid. Maar dat neemt niet weg dat ik van een goed potje karaoke houd. Zo heb zonder gene voor zo’n 300 russen in een all-inclusive resort in Egypte Britney Spears gezongen. In een lege Thaise kroeg is menigmaal Bohemian Rhapsody voorbijgekomen uit mijn gouden keeltje. En in Karaoke Land Japan, is het hele repertoire van de Wham van voor naar achter herhaald. De allermooiste sessie was in Laos, een mini dorpje aan de rand van de rivier, het draaide volledig op generatoren. Het hele dorpje diep in slaap, maar wij vonden een microfoon, die ons op de laatste stroom voorzag in een hele lange versie van Hero van Mariah Carey…

Ademnood (ook een goede trouwens!)
Al doende kom je erachter wat goed werkt en wat niet. Zo maakte ik gisteren wederom de fout om voor Boom Boom Boom te kiezen van de Vengaboys. Fout, fout, fout is dat eerder, want dit nummer is niet bij te houden! Het gaat zo snel dat je na elk refrein naar adem hapt met een tomaatrooie kop en een samengeknepen stemmetje. En zo denk je wellicht dat Mbop van Hanson een goede keuze is. Nope. Bijzonder lastige melodie, te veel tempowisselingen en veel te hoog.

Sing, sing a song (ook een goede!)
En je komt er ook achter wat wél goed werkt! Met stip op nummer één in de categorie makkelijke wegzingers is er ook een van de Vengaboys; We’re going to Ibiza. Lekker laag, langzaam, goed te doen. Why tell me Why van Anita Meyer mag in dit rijtje natuurlijk niet ontbreken. Niet supereasy te doen, maar iedereen wordt er altijd zo blij van. Nog een paar; Uptown Girl van Westlife (toch?), I want it That Way van de Backstreet Boys, Het is een Nacht van Guus Meeuwis, I’m not a girl not yet a woman van Britney Spears etc etc.

Ik hoop dat ik je met deze tips & tricks een handvat heb gegeven voor die onverwachte avonden dat je een microfoon in je giechel gedrukt krijgt. Of dat je door een plastic map met 6738496 nummers moet bladeren en maar geen keuze kan maken.

Ps. Ook absolute pluspunten voor de karaoke videoclips! Lijkt het je niet enig om op je cv te kunnen zetten dat je dat gedaan hebt? Dat je langzaam langs het strand moet wandelen terwijl je elegant met je witte zomerjurk speelt! Of in de branding met een jaren ’80 broekje hoog onder de oksels en een zonnehoed loom in de camera kijkt terwijl je over zee tuurt? Hoe gaaf is dat…

I’m On The Pursuit Of Happiness And I Know Everything That...

Mon, 31 Dec 2012 08:25:00 -0500

I’m On The Pursuit Of Happiness And I Know Everything That Shines Ain’t Always Gonna Be Gold, I’ll Be Fine Once I Get It; I’ll Be Good.

Zojuist deze blog nog even nagelezen, over mijn lyrisch gelukkige 2011. Het reizen, de liefde, familie…het kon niet op! Of toch eigenlijk wel, want aan het sprookje van de liefde kwam abrupt een einde. Stikverdrietig heb ik daardoor dan wel weer een tophuis gevonden, een droomjob en opent het single bestaan hele leuke deuren.

Het reizen is ook in 2012 aardig gegaan. Ik heb er nog steeds een sport van kunnen maken om met zo min mogelijk budget weer een beetje meer van de wereld te zien. Zo is in 2012 Ierland een kleine 6x aangedaan om niet nader te noemen redenen. Wederom is het prachtige Terschelling bezocht en per tandem verkend. Bulgarije, Turkije, Duitsland en de Alpen waren ook van de partij en daarom kan ik dan ook niet klagen.

Even een résume. Mijn goede voornemens voor 2012 waren:

1. Stoppen met roken

2. Sparen

3. De Wereld zien

4. Genieten

En guess what? Allemaal gelukt! Ik ben een jaar rookvrij, heb een beetje kunnen sparen, toch weer iets meer van de wereld gezien en heb bovenal heel erg veel genoten! Wat blijft er dan te wensen over voor 2013? Welnu:

1. Halve marathon onder de 2 uur lopen

2. De Wereld zien (met name NY)

3. Genieten

Een klein bescheiden lijstje (haalbare doelen stellen is ook niet geheel onbelangrijk in deze…). Ben benieuwd waar ik over een jaar weer sta. Ik zal het in ieder geval met aangrenzende zekerheid weer met jullie delen!

De formule voor geluk. De Patatgeneratie, de Quarter Life...

Sat, 22 Dec 2012 06:55:16 -0500

De formule voor geluk.

De Patatgeneratie, de Quarter Life Crisis, het Dertigersdilemma… wij als eind twintigers hebben nogal wat keuzes voor onze kiezen, waar we het maar wát moeilijk mee hebben. Vele daarvan zijn de laatste jaren op deze blog de revue gepasseerd. Vind ik mijn werk nog wel uitdagend? Ga ik voor mezelf beginnen? Waar vind ik de liefde van mijn leven? Verhuizen, familie, reizen, blablabla. Alles wordt bij ons verwende generatie onder een vergrootglas gelegd in de zoektocht naar het ultieme geluk. Want dat ultieme geluk is iets wat we allemaal nastreven.

100% gelukkig
En al prakkiserend over mijn eigen geluk en het gezeur, geklaag en de euforie die bij het onderwerp geluk gepaard gaat, heb ik de ultieme formule gevonden. Is het realistisch om 100% geluk te ervaren op alle belangrijke punten in je leven? Wellicht niet. Wanneer ben je tevreden, heb je nog een klein beetje om na te streven en ben je over het algemeen gewoon een happy camper? Welnu, bereken het hier.

Je neemt de 5 belangrijkste pijlers in je leven;

1. Vrienden

2. Familie

3. Werk

4. Huisvesting

5. Liefde

Je geeft elk afzonderlijk punt een cijfer van 1-10. Een voorbeeld toegepast op mijn eigen situatie is als volgt; Mijn vrienden zijn te gek, onvoorwaardelijk, as always, dus een 10. Mijn familie is even idioot, grappig en met de komst van kleine Loïs zo goed als compleet, dus dat scoort een dikke 9. Werk; ik heb veel opdrachten, een fantastische vaste job en leer iedere dag iets bij. Ik ben nog niet waar ik ooit hoop te komen, maar voor nu een uiterst tevreden 8. Mijn huisvesting is voor het eerst sinds ik uit huis ben groot, ruim en comfortabel. Het is geen paleis Noordeinde, maar het ligt er wel in de buurt, dus een 9. Liefde? Welke liefde? Wat, huh? Een 2.

Minder zeiken, meer genieten
Voor de geluksformule tellen we de afzonderlijke scores op: 10+9+8+9+2= 38 punten. Dit vermenigvuldig je met 2 (38x2)= 76. Mijn geluksformule is dus 76%. Ik ben voor 76% gelukkig! Dat is toch over de brede linie genomen een fantastische score? Dat doet mij dipjes, mindere puntjes en gezeik direct verdwijnen. Het helpt om lekker te relativeren, jezelf misschien wel een schop onder de kont te verkopen, of juist eens achterover te leunen en het Piggelmee effect eens een keer aan je voorbij te laten gaan!

Bereken de geluksformule voor je eigen situatie en kijk wat er bij jou uit komt. Life is easy when you consider things from another point of view, right?

Het Freelance Uniform

Fri, 14 Dec 2012 04:34:27 -0500

Doorgaans probeer ik er een beetje fashionfähig bij te lopen. Van een Isabel Marant knock-off sneaker tot aan felrode lippenstift. Een bijzondere ring hier en een vintage trui daar. Ik meld mij keurig aangekleed bij de vaste job om vervolgens met een kek outfitje wat te gaan eten met vrienden. Kortom, er wordt wat aandacht aan besteed.

Het Freelance Uniform
Maar sinds ik naast die vaste job vanuit huis werk is het hek van de dam. Zodra ik wakker word op mijn freelance dag dan neem ik niet eens de moeite om mijn kledingkast te openen en schiet direct in het freelance uniform: Uggs en joggingbroek. Knot op het hoofd. Make-up? Haha, neen. En zo geschiedde het al meer dan eens dat de buitenlandse opdrachtgevers een spontane skype call voorstelden. Waarna ondergetekende naar de kleding kast schoot om een jasje aan te doen en snel een plens water in het gezicht te gooien en haar te kammen. Om vervolgens met een stalen gezicht te skypen, terwijl onder mijn bureau een boxershort en slippers verstopt zijn. Waarmee je dus niet de fout moet maken om spontaan op te staan om een document erbij te pakken…

Pakje met een pakje
In het kader van algehele thuiswerk verslonzing vond ik dan ook dat ik dit professioneel aan moest pakken. Want het kan nóg makkelijker! Tijdens een tripje naar Stockholm zag ik namelijk mensen lopen in een joggingbroek en hoodie in één. Thuis aangekomen leerde een Google speurtocht mij dat dit geniale pak een Onepiece heette. Á gemiddeld 200 euro, vond ik dat wat overdreven voor mijn verslonsdagen, dus liet ik het even rusten. Tot ik EVA outerwear tegenkwam op Facebook! Voor 75 euro wil ik zo’n pekske zeker niet aan me voorbij laten gaan, dus de bestelling was snel geplaatst. En een paar weken later werd een pakje met een pakje bezorgd.

It ain’t pretty
De jumpsuit doet niks, maar dan ook helemaal niks voor mijn figuur. Ik zie eruit als een kabouter in een baggy catsuit, niet meer en niet minder. Maar ik kan niet meer zonder! Het pak is superwarm, lekker zacht en de keuze uit ‘welke hoodie en/of joggingbroek doe ik vandaag aan’, is een stuk simpeler geworden! De rits kan tot over mijn gehele hoofd worden getrokken, wat weer ideaal is voor een powernap. Als het heel koud is kan ik er zelfs in slapen. Het zou helemaal subliem zijn als er nog voetjes aan vast zaten. En ik ben niet de enige die de jumpsuit heeft ontdekt! Zelfs de Grazia en vandaag nog het AD is overtuigd van dit heerlijk comfortabele pak.

Conclusie: voor al je brakke, chill, comfy, thuiswerk en tv-dagen raad ik je met stip op nummer 1 een jumpsuit aan. Enige nadeel; ik heb geen koffie meer in huis en moet richting supermarkt. Naar buiten, onder de mensen, in het openbaar… En nu?

Dancing on my own. (Daten deel 2) Aanstaande zaterdag gaat het...

Thu, 29 Nov 2012 15:57:23 -0500

Dancing on my own. (Daten deel 2)

Aanstaande zaterdag gaat het gebeuren, de speeddate! Samen met V. en R. op pad om de liefde van mijn leven te vinden tijdens 3 minuten durende vleeskeuringen. Of zoals V. het mooi verwoordt; ‘How exciting, i could be engaged by Christmas!’

Of niet. De eerste horde overwonnen en mijzelf daadwerkelijk op de speeddate lijst aangemeld. En dan het alomvernietigende bericht; ‘hey de speeddate avond gaat niet door, naast jullie had zich slechts 1 andere jongen aangemeld’. Great. Ja, gaat lekker zo.

Niet dat mijn hoofd daadwerkelijk naar een date staat; na drukke dagen op de nieuwe job vul ik mijn vrije tijd het liefst met überloungen in mijn nieuwe onepiece jumpsuit met een glas rode wijn en een goed boek. Af en toe maak ik een mooie duurloop in de duinen of ga ik met mijn hardloopgroepje op pad. Very Sex and the City dit spannende single leven.

Maar het is niet alleen kommer en kwel; er worden driftig blind dates geregeld door mijn vriendinnen en na overtuigende testimonials van gelijkgestemden ga ik misschien internetdaten een kans geven. Maar voorlopig nog niet. Want wat me nog erger lijkt dan een gecancelde speeddate, is een speeddate die daadwerkelijk doorgaat. De ongemakkelijkheid, de beleefdheden, de tergend langzame minuten. Nee, geef mijn portie voorlopig maar aan fikkie. Ik heb het nog iets te comfortabel op dit moment om mijn date experimenten aan te gaan. En sowieso zal de gemiddelde man heel hard wegrennen als hij me in mijn onepiece jogging jumpsuit ziet ultraloungen, maar dat terzijde…

Wordt vervolgd.

Ik ben veranderd.

Fri, 16 Nov 2012 04:47:00 -0500

Ik ben veranderd. Ik ben niet meer mijn oude zelf. Ik herken me niet in de dingen die ik doe. Ik heb last van een identiteitscrisis.

Ik was; een in haar eigen rommel en rotzooi prima functionerende sloddervos. Zo een die het een uitdaging vindt om te kijken hoeveel er bovenop de vuilniszak gestapeld kan worden voordat de vuilnistoren valt. Die dat niet vies vindt maar kunst.
Ik was een afwas-laten-staanert. Het kwam niet zelden voor dat mijn complete keukenkastjes leeg waren, in tegenstelling tot het aanrecht. Mijn wasmand puilde bij voorkeur uit. Wilde ik perse dat ene truitje aan? Ik kon het nooit vinden en als het boven water kwam lag het te stinken onderin de was. Stoffen? Dweilen? Poetsen? Niet aan mij besteed.

Maar er is iets gebeurd. Door een verhuizing naar een drie keer zo groot onderkomen heb ik plotseling voor alles een eigen plekje. Een schoon plekje. Ik kijk er naar uit om mijn huis te stofzuigen. Om een doekje over de wc te halen. Om de afwas te doen en een wasje te draaien.

Wie is deze vrouw?!

Ik herken mezelf niet. Als ik ga douchen dan vouw ik mijn kleren op en leg ze in de kast of in de wasmand. Waar ik vroeger het vuilnis opstapelde, weet ik nu niet hoe snel ik de vuilniszak in de kliko moet slingeren. Ik dweil. Ik heb mijn ramen gezeemd. Ik heb gesprekken met mijn zus over hoeveel toeren mijn wasmachine heeft. Als ik erover nadenk raak ik zelf over mijn toeren! Wat is er gebeurd?

Voor alle sloddervossen, viespeuken en rommelmakers; ga verhuizen. Kruip uit je studio, kamertje of mini appartement en je wordt een ander mens. Opeens ben je zuinig op je meubilair, interesseer je je voor retro vintage design en vermoord je liever iemand in je directe vriendenkring dan dat ze per ongeluk met hun paprika chips vingers je hagelwitte in-between gordijnen aanraken.

Ik ben veranderd.

Daten. (Deel 1)

Fri, 09 Nov 2012 10:16:00 -0500

Liefde, passie, vuur! Romantische weekendjes Parijs! Ontbijt op bed! Hand in hand lopen! De liefde bedrijven onder de hemel bezaaid met sterren! Strandwandelingen en dinertjes bij kaarslicht! Knetterend verlangen en een ongetemde lust!

Dit gaat niet over mij. Nee, het liefdesleven van ondergetekende staat allesbehalve in vuur en vlam. Daarover prakkiserend ben ik tot de conclusie gekomen dat als ik iets meer actie in de tent wil, ik meer moet daten. Nu ja, gewoon überhaupt gaan daten. En dus op zoek moet naar ‘datebaar materiaal’. Want zoals mijn lieve moedertje al een decennia verkondigt; in de kroeg daar vind je geen geschikte vent.

Waar zijn die dates?
Waar in vredesnaam vind je die geschikte vent dan wel? Waar regel je een date? Misschien kom je hem wel tegen in de supermarkt, zegt de een. Of op de sportschool zegt de ander. Nou weet ik niet hoe die mensen boodschappoen doen, maar in mijn boodschapcarriére heb ik nooit, maar dan ook nooit een nummer weten te scoren. Laat staan een date. Doet iemand dat in Nederland? Dat je met je mandje vol Ben & Jerry’s, Lactacyd en Minty Marocco thee tussen neus en lippen door ook nog even een date regelt? Nou mij gebeurt dat niet hoor. Laat staan op de sportschool! Daar ben je al lang blij dat je je Zumba uurtje met je tomaatrooie kop hebt overleefd, dan ga je niet in je legging nog even flirten met die hunk op de crosstrainer.

En al heb je wel de ballen om op iemand af te stappen in welke setting dan ook, en heel stoer iemand mee uit durft te vragen, dan heb je ook nog eens een grote kans dat hij al bezet is. En dan heb je zo’n onvermijdelijk, lekker ongemakkelijk, schaapachtig moment. En wil je het liefst achteruit lopend uit het gezichtsveld van je object d’amour schuifelen.

Datingsites
Vind je ze op Pepper, Lexa, Parship, Second love (?!)…. hou toch op. Van dichtbij heb ik via verschillende vriendinnen de wondere wereld van online daten mogen meemaken. Ideaal als je uit ben op een snelle wip met vieze mannetjes, dat is het zeker*! Ga je daar een topvent scoren met real-life interesses? Weinig kans.

Speeddaten
Nog nooit gedaan, maar dit lijkt me serieus leuk! En handig ook. Als je na de eerste indruk al gelijk weet dat het niks gaat worden met de uitverkorene tegenover je, dan duurt de martelgang slechts enkele minuten alvorens je zonder gene op het speeddate formulier kan aanvinken; NEEN. En aangezien ik vaak net iets te aardig ben, waardoor ik dode gesprekken met niet interessante heerschappen nog tot diep in de nacht kan rekken, lijkt me dit ideaal voor mij. Speeddaten gaat op mijn to-do list.

Lang verhaal kort; waar zijn de potentiële dates? Ik ga de komende maanden uitgebreid op onderzoek uit. Aangezien ik geen intentie whatsoever heb om nog dit jaar een date te regelen, neem ik mooi de tijd voor een antropologisch onderzoek van de datingwereld.

Wordt vervolgd….

*Niet uit eigen ervaring!